Xoca Əbdülqâdir Marağalı’ya mənsub bir əlyazmada (XV y.) Çağatay Türkcəsiylə yazdığı bir qəzəli:

Əbdülqâdir İbn Ğeybi Hâfiz Mərâğî (Marağa: 1360 - Hərat: 1435): dâhi bir musiqi quramçısı, şâir və rəssamdı. Musiqi sahəsində Səfiyəddin Urməvi'niŋ ardçısı idi. Gözəl ud çaldığı da söylənər. Birçox yeŋi təsniflər yaratmışdır. 1353 ilində Güney Azərbaycan’ıŋ Marağa şəhrində doğulmuş olan Əbdülqâdir, 1435 ilində Hərat’da tâun xəstəliўindən ölmüşdür. O, bəzən Təbriz'də Şeyx Üveys'iŋ; bəzən Səmərqənd’də Timuür’üŋ; bəzən Təbriz'də Miran Şah və Xəlil Sultan’ıŋ; bəzən də Hərat’da Şahrux’uŋ sarayında bulunar; ilgi və sayğıyla qarşılanar. 

Məqâsid'ül-Əlhân, Câme'ül-Əlhân, Kənz'ül-Əlhân başda olmaq üzərə çoxlu əsəri vardır. O, eyni zamanda Səfiyəddin Urməvi'niŋ yazdığı Ədvar adlı əsəri də çevirib dilgiləmişdir. 

Ey cân-ı cəhân, bəhr-i səfâ, bizni unutma!

V’ey mâh-cəbîn mehr-liqâ bizni unutma!

Haqdan diləyür cân-ü-köŋül ömrün͡g uza:qı

Virdüm budurur sübh-ü-məsâ: bizni unutma!

Ol dəm ki yüzün͡g bersə —şəhâ— hüsn zəkâtı

Gər bolmaya hâzır bu gədâ, bizni unutma!

Ayrılmadı cânum qılıç ilə eşigün͡gden,

Gər çarx-ı fələk qıldı cüdâ, bizni unutma!

Bardur kərəmüŋden bu qədər bizgə təvəqqu’, 

Gər saldı cüdâ bizni qəzâ, bizni unutma!

Biz ömrüŋi çün dilərüz əz-Haq bə-du’âhâ, 

Sən eyş qıl u rûh-fəzâ, bizni unutma! 

Hicrün͡g qıladur hər nəfəsi sinəmi məcrûh, 

Bergil bu cərâhətğə dəvâ, bizni unutma!

***

(Xorasan Âsitan-i Qüds-i Rəzəvi yazmalar sandığı)

© Çeviriyazı: Toğrul Atabay

______________________________

* Azərbaycan sâhəsinə âid olduğu üçün, qəzəliŋ yazımında həm Doğu Türkcəsi, həm də Batı Türkcəsi yazıtörəsi özəllikləri görülür: Ŋ üçün həm kef, həm nun-kef; Ə üçün həm he, həm əlif işlədilmişdir.

______

SÖZLÜK:

bəhr-i səfâ = duruluq dəŋizi

bizni = bizi

mâh-cəbîn = ay alınlı

mehr-liqâ = günəş üzlü

virdüm = zikrim, təkrarladığım söz

budurur = budur

sübh-ü-məsâ = səhər-axşam

ol dəm = o zaman ki

yüzün͡g = [səniŋ] üzüŋ

bersə = versə

şəhâ = ey şah 

hüsn zəkâtı = gözəllik zəkatı, gözəlliўiŋiŋ zəkatını

gər bolmaya hazır = əgər orada olmaya

gədâ = yoxsul, dikənçi

eşigün͡gden (eşigündin) = [səniŋ] astanaŋdan

cüdâ = ayrı

bardur = vardır

bizgə = bizə

təvəqqu’ = gözlənti, bəklənti

qəzâ = qədər

çün dilərüz = dilədiўimiz üçün

əz-Haq = Haq’dan

bə-du’âhâ = dualarla

eyş qıl = əўlən

u = və

rûh-fəzâ = ruh artıran, canlılıq verən (sevgili)

hicrün͡g = [səniŋ] ayrılığıŋ, köçüŋ

qıladur … məcrûh = yaralayar

bergil = vergilən, ver

cərâhətğə = yaraya

dəvâ = dərman

Türkoloji’niŋ atası Mirzə Kâzım Bəg’dən [1802-70] dilimiziŋ əŋ doğru adlandırılışı

Türkoloji’niŋ atası Mirzə Kâzım Bəg [Rəşt: 1802 - Dərbənd: 1870] ilk olaraq bilimsəl yöndəmlə bütün yazmalarını işləyib İngiliscə çeviri və açıqlamalarla yayınladığı Dərbəndnâmə əsərində bölgə diliniŋ əŋ doğru adlandırılışını belə verir: 

«Turkish» / «Aderbijanian Turkish»

(Dərbəndnāmə: Sankt-Peterburq, 1851)

Derbend-Nâmeh

or

The History of Derbend

Translated from 

A Select Turkish Version

and

Published With The Texts

and with

Notes, 

illustrative of

The History, Geography, Antiquities &c. &c.

occurring throughout the work,

by

Mirza A. Kazem-Beg.

St. Petersburg,

Printed for The Imperial Academy of Sciences.

1851.

●

«Desirous of making better known this presious memorial of Eastern literature, doubly dear to me from the circumstance of my being a native of the town it describes, I resolved, after due investigation and persevering researches, to publish a select version of the “Derbend-nâmeh” in the Aderbijanian Turkish language, with an English translation, and accompanied with notes, illustrative remarks and historical and geographical notices, in order that this publication might, at the same time, serve as materials for the history and geography of Daghistan…»

— Mirza Alexander Kazem-Beg

***

Âlimiŋ yazmalardakı dil və ləhcə haqqındakı dəўərləndirməsi (s. xıı-xııı):

Türkcə Dərbəndnamə’də Azərbaycan Türkcəsi nəsrindən bir dilim:

«Zikr-i Âmədən-i Mərvân bin Məhəmməd bə-Hukûmət-i Dərbənd

Târîx sənə 120 olanda Mərvân bin Məhəmməd xəlîfə tərəfindən Dərbənd şəhrinin͡g hükûmətinə müqərrər olub şəhrə vârid olandan-soŋra Müslimə tə’yîn edən xərâcı vilâyətlərdən bu qərâr ilə alurdı. Qumuq əlli Tuman (Qumuq ilə Tuman?) tâyfasından hər ildə yüz ğulâm, yüz câriyə və igirmi min͡g batman buğda və Küb[ət]çi tâyfasından əlli nəfər câriyə və Qaraqaytaq’dan beş yüz əsîr və igirmi min batman buğda və Kürə və Miskincə tâyfasından on dört min batman buğda, qırx min dirhəm aqça və Şirvan’dan igirmi min batman buğda və əlli min dirhəm aqça tamâmı məzkûr olan vilâyətlərdən alub anbarlara və xəzânə[yə] yetişürdi. Həmîşə hâcət olan vaqtda şəhərdə olan mübârizlərə təqsîm edəllərdilər və əhâlî-i Tabasaran nöwbət ilə şəhərin͡g küçələrində olan qârûzât və nəcâsətləri pâk-u-təmîz edəllər idi.»

— İngiliscəsi: Mirzə Kazım Bəg (Derbend-Nâmeh, St. Petersburg: 1851, s. 106)

© T.A. [Facebook]

Türkoloji’niŋ atası Mirzə Kâzım Bəg’dən [1802-70] dilimiziŋ əŋ doğru adlandırılışı

Türkoloji’niŋ atası Mirzə Kâzım Bəg [Rəşt: 1802 - Dərbənd: 1870] ilk olaraq bilimsəl yöndəmlə bütün yazmalarını işləyib İngiliscə çeviri və açıqlamalarla yayınladığı Dərbəndnâmə əsərində bölgə diliniŋ əŋ doğru adlandırılışını belə verir: 

«Turkish» / «Aderbijanian Turkish»

(Dərbəndnāmə: Sankt-Peterburq, 1851)

Derbend-Nâmeh

or

The History of Derbend

Translated from 

A Select Turkish Version

and

Published With The Texts

and with

Notes, 

illustrative of

The History, Geography, Antiquities &c. &c.

occurring throughout the work,

by

Mirza A. Kazem-Beg.

St. Petersburg,

Printed for The Imperial Academy of Sciences.

1851.

●

«Desirous of making better known this presious memorial of Eastern literature, doubly dear to me from the circumstance of my being a native of the town it describes, I resolved, after due investigation and persevering researches, to publish a select version of the “Derbend-nâmeh” in the Aderbijanian Turkish language, with an English translation, and accompanied with notes, illustrative remarks and historical and geographical notices, in order that this publication might, at the same time, serve as materials for the history and geography of Daghistan…»

— Mirza Alexander Kazem-Beg

***

Âlimiŋ yazmalardakı dil və ləhcə haqqındakı dəўərləndirməsi (s. xıı-xııı):

Türkcə Dərbəndnamə’də Azərbaycan Türkcəsi nəsrindən bir dilim:

«Zikr-i Âmədən-i Mərvân bin Məhəmməd bə-Hukûmət-i Dərbənd

Târîx sənə 120 olanda Mərvân bin Məhəmməd xəlîfə tərəfindən Dərbənd şəhrinin͡g hükûmətinə müqərrər olub şəhrə vârid olandan-soŋra Müslimə tə’yîn edən xərâcı vilâyətlərdən bi qərâr ilə alurdı. Qumuq əlli Tuman (Qumuq ilə Tuman?) tâyfasından hər ildə yüz ğulâm, yüz câriyə və igirmi min͡g batman buğda və Küb[ət]çi tâyfasından əlli nəfər câriyə və Qaraqaytaq’dan beş yüz əsîr və igirmi min batman buğda və Kürə və Miskincə tâyfasından on dört min batman buğda, qırx min dirhəm aqça və Şirvan’dan igirmi min batman buğda və əlli min dirhəm aqça tamâmı məzkûr olan vilâyətlərdən alub anbarlara və xəzânə[yə] yetişürdi. Həmîşə hâcət olan vaqtda şəhərdə olan mübârizlərə təqsîm edəllərdilər və əhâlî-i Tabasaran nöwbət ilə şəhərin͡g küçələrində olan qârûzât və nəcâsətləri pâk-u-təmîz edəllər idi.»

— İngiliscəsi: Mirzə Kazım Bəg (Derbend-Nâmeh, St. Petersburg: 1851, s. 106)

© T.A. [Facebook]

400 İllik Bir Türkcə Tib Kitabı: Ənmûzəcüttib

Ənmūzəcü't-Tıbb = انموذج الطب

(Tibbiŋ Örnəўi)

Ənmûzəcü't-Tib, 1b-2a

Tib alaŋında Türkcə öŋəmli bir əsər.

• Yazarı: Həkim Əmir Çələbi (Türk həkimi: Ədirnə ? - Nizip 1638) 
• Yazılış: İslambol, H. 1034 (1625) 
• Dili: "Türkī-i Rūm" 
• Tutar: 10+383 yarpaq (23 sətir, Nəstə’liq yazısıyla) 
• Bölümləmə: 357 bāb 
• Saxlanıldığı Yer: İstanbul, Süleymaniye Kütüphanesi - Mihrişah Sulan 342 

Râğib Paşa'dan Bir Qəzəl

Pərvərdə-i Tənûr-ı Ələmdir Fətîrimiz!

Olmuş siriştə mâyə-i ğəmlə xəmîrimiz

Pərvərdə-i tənûr-ı ələmdir fətîrimiz!

KUĞULAR

Şahbeytlər: I

(Dərləmə-Çevriyazı: T. Ata)

“Avâzəyi bu ‘âləmə Dâvûd gibi sal;
Bâqî qalan bu qubbədə bir xoş sədâ imiş”
(Bâqî)

Gər mən mən isəm, nəsən sən ey yâr?

Və'r sən sən isəŋ, nəyəm mən-i zâr?

Hz. Füzûlî

Çıxarmaq etsələr təndən çəkib peykânıŋ ol sərviŋ

Çıxan olsun dil-i məcrûh, peykân olmasın Yâ Rəb!
Hz. Füzûlî

Mərhəm qoyub oŋarma, sînəmdə qanlı dağı
Söndürmə öz əliŋlə, yandırdığıŋ çırağı!
Hz. Füzûlî

Yâ ver baŋa mehnətimcə tâqət

Yâ tâqətim olduğunca mehnət!

Hz. Füzûlî

Öylə zə‘îf qıl tənimi firqətində kim

Vəslinə mümkün ola yetürmək sabâ məni...
Hz. Füzûlî

Nəvâî’dən Bir Rubâî

قورقوتمه مینی تاموغ‌دین ای زاهد یخ ٭ جنّت منکا بولغوسی دیبان اورمه زنخ
کیم دوزخ آنینک یادی بیله جنت ایرور ٭ جنّت باری سنینک بیله باردور دوزخ
____________________________________
Qorqutma mini tamuğdın ey zâhid-i yəx
(Qorxutma məni tamudan (cəhənnəmdən), ey buz zâhid!)
Cənnət məŋə bolğusı dibən urma zənəx
(“Cənnət məŋə olası” deyibən çənə vurma)
Kim dûzəx anıŋ yâdı bilə cənnət irür
(Çünkü tamu onuŋ yadı ilə cənnət olar)
Cənnət barı səniŋ bilə bardur dûzəx!
(Cənnət bütün səniŋlə cəhənnəmdir!)
*
(Dîvân; əlyazma, y: 221/b)

ADI AŞQ…

Cihânı hiçə satmaqdur, adı ‘eşq
Döküb varluğı gitməkdür, adı ‘eşq

Əlində sükkəri ayruğa suŋub
Ağuyı kəndü yutmaqdur, adı ‘eşq

Bəlâ yağmur gibi gökdən yağarsa
Başını aŋa dutmaqdur, adı ‘eşq

Bu ‘âləm sanki oddan bir dəŋizdür
Aŋa kəndüyi atmaqdur, adı ‘eşq

Var, Əşrəfoğlı Rûmî, bil həqîqət
Vücûdı fânî etməkdür, adı ‘eşq!

Əşrəfoğlu Rûmî

Sükkər: şəkər
Ayruq: Başqa, ayrısı
Suŋmaq: təqdim etmək
Ağu: zəhr
Kəndü: öz(ü)
Aŋa: oŋa
Var: get!

SƏNSƏDİM (Sənsizlədim)!

Görməyəl’dən yüzünü bən key nigârım, sənsədim!
Âh u zâr ilə geçər bu rûzgârım, sənsədim!

Gül cəmâlıŋ gülşəniŋ gül gibi ‘ərz et baŋa ki
Bülbül-i şûrîdə-vâr —ey gül-‘izârım— sənsədim!

Göŋlümüŋ şəhrini kim vîrân edibdir zülm ilə?
Gəl yinə mə‘mûr qıl —ey şəhriyârım— sənsədim!

Söhbətindən vəsliŋiŋ, ayrı düşəl’dən ney gibi
Göklərə irgirmişəm fəryâd ü zârım; sənsədim…

Firqətiŋ yolunda bən topraq anuŋ-çün olmuşam
K’ilədə səndən yana yellər, ğubârım; sənsədim…

Gəl bərü cânım gibi iki cihânda sevgili
Səndən özgə yoxdurur ‘âləmdə vārım; sənsədim!

Bən —Hümâmî— düşmüşəm dərdiŋə nitəkim Süheyl
Qandasın dərmân, yetiş ey Nəvbahâr’ım, sənsədim!

Şeyxiŋ Nüsxəsi!

Nüsxəŋ mərəz-i eşqə dəvâ eyləmədi hîç

Ey şeyx-i kərâmət-fürûş, əz də suyın iç!

Türk ədəbiyyatında Səbk-i Hindî’niŋ (Azərbaycan Axımı’nıŋ) hardasa bütün özəlliklərini şeirinə yaŋsıdan və sənətini bu sayaq ilə oluşduran əŋ öŋəmli şâirlərdəndir Na’ilî Mustafâ (ö.1666). Xəlvətîliўiŋ çeşidli öўrədiləriylə (doctrine) də süslədiўi şeiri zəngin bir altyapı yanında geŋiş bir düş-imgə yelpiўiylə gözlər qamaşdırar.

UZ[UN]DİLLİ OZAN: NƏF’Î (1572-1635)

“Şimdi xeylî süxənvərân içrə
Nəf‘î mânəndi var mı bir şâ‘ir?
Sözləri Səb‘ə-yi Mu‘əlləqədir
İmrəü’l-Qəys kəndidür kâfir!” (Şeyxülislâm Yəhyâ)

(İndiki söz ustaları içində Nəf’i kimi bir şâir daha yoxdur. Çünkü onuŋ şeirləri ‘yeddi asqı’ (Câhiliyyə dövrü) şeirləri kimidir və özü də İmrəü’l-Qeys sayılır).
*

Türk divan şeiriniŋ əŋ böyük ustalarından biri olan, Türk ədəbiyyatınıŋ əŋ güclü qəsîdəyazarı olaraq tanınan 17-ci yüzil ozanı Nəf'î, Ərzurum'uŋ Həsənqalabucağı’nda doğuldu. Özgün adı Ömər'dir. Şirvan’dan köçmüş olan atası Sipâhi Məhməd Bəў, Qırım xanı Canıbəg Giray'ıŋ nədimi idi. Qırım Xanı'na sunduğu qəsîdə və şeirlərdən onuŋ da bir şair olduğu anlaşılır.
Nəf’î’niŋ doğum târixi kəsin deўildir (təxminən 1572). Yaxşı bir öўrənim görmüş olan ozan, Ərəbcə və Farsca da bilirdi. Qırım Xanı'nıŋ tapşırığıyla Sədrə’zəm Quyuçu Murad Paşa onu himâyəsinə alınıb İstanbul'a göndərmişdir, İstanbul'a gedincə 1. Əhməd’ə sunduğu qəsîdələrlə diqqəti çəkən Nəf'î qısa zamanda ünlü olmuşdur. "Nəf'î" məxləsini oŋa dostu ve qoruyucusu olan târixçi Gəlibolulu Âli taxmışdır.

VƏTƏN (Həmdullah Subhî)

Həmdullah Subhî [Taŋrıövər] حمدالله صبحی

(1885 - 1966)

VƏTƏN وطن
“Türk Milli Marşı Sözü” «ملی مارشمزڭ کفته‌سی»

Ey mâdər-i ələm-zədə, ey yâr-i âşinâ ای مادر ألمزده، ای یار آشنا
Pâyana erdi artıq o hicrân zamânları پایانه ایردی آرتق او هجران زمانلری
Aç sînə-yi visâlıŋı əvlâd-ı zârıŋa آچ سینهء وصالڭی اولاد زاریڭه
Sıq qəlb-i eşqiŋ üstünə məhcûr olanları صیق قلب عشقڭ اوستنه مهجور اولانلری

Xəyâlî’dən İkicə Çılğın Qəzəl

(Özgün biçimiylə- Çevriyazı: T.Ata)

جهان آرا جهان ایچینده‌دور آرایی‌بیلمزلر
او ماهیلر که دریا ایچره‌دور دریایی بیلمزلر

خرابات اهلینه دوزخ عذابن اکمه ای زاهد
که بونلر ابن وقت اولدی غم فردایی بیلمزلر

شفق‌گون قان ایچینده داغینی سیر ایتسه عاشقلر
کونشده ذرّه کورمزلر فلکده آیی بیلمزلر

خمیده قدلرینه رشتۀ عشقی تاقوب بونلر
آتارلر تیر مقصودی ندندور یایی بیلمزلر

خیالی فقر شالینه چکنلر جسم عریانی
انوکله فخر ایدرلر اطلس و دیبایی بیلمزلر
*

SEÇMƏ BEYTLƏR: 3

صبرم آلوب فلک بکا یوز بیک جفا ویرر»
آز اولسه بر متاع ایل اکا چوق بها ویرر
دوشدم بلای عشقه خردمند عشق ایکن

«ایل شمدی بندن الدوغی پندی بکا ویرر
*

Səbrim alub fələk baŋa yüz miŋ cəfā verir
Az olsa bir mətā‘ oŋa el çoq bahā verir
Düşdüm bəlā-yı eşqə xirəd-mənd-i eşq ikən
El şimdi məndən alduğı pəndi baŋa verir!...
(Füzūlî)

Məxfî’dən ‘Şâhânə’ Bir Əkiz Qəzəl:

Əkiz söz sənəti:
Adını Ər. ‘عکس’ (tərs; yaŋsı) sözündən alan (bizcə: ək+iz) bir zəka buluşu (kəşfi) sayılan bu söz sənəti bir cümlə, dizə (misra) ya da qoşaqdakı (beyt) kəlmələriŋ, birneçə kəlmə vəya kəlmə topluluqlarınıŋ yerlərini dəўişdirərək (tərsdən/aynalı/devrik düzərək) —geŋəldə eyni aŋlamı verən və birincisiniŋ yaŋsımasından oluşan yeŋi bir dizə/yarımdizə qurmaqla—düzələn uzluqdur. Əkiz uzluğunda, cümlədə bir sözcük obiriniŋ öŋünə vəya arxasına gətirilərək cümlə/birləşmə yeŋidən qurular. ‘Əks ü tərd’ vəya ‘əks ü təbdîl’ də deyilər. Zehndə ‘cinas’la eyni etkini törədən bu uzluq (teknik), gözəl düzənləndiўi durumda sözüŋ aŋlamını gücləndirər, maraqlı bir uyum və müziкallıq sağlayar.
Əkiz sözcükləriŋ düzülüşünə görə —bütöv əkiz / əksik əkiz olmaq üzərə— iki sayaqdır:

Qəzvinli Vâiz’dən Seçmə Qəzəllər: 1

(Əlyazmasından özgün biçimiylə ilk olaraq köçürülüb yayınlanır)

ای سهی قد کچدی ایکیدلوق خم اولماق چاقیدور

یتدی بو طومار پایانه بوکولماق چاقیدور

دوندی آغز تیش سیزلوقدن یلان سوراخنه

آغله آغله بو آقز بیرله نه کولماق چاقیدور

کیتدی قوت دیزلردن اوتراق اولماق کرک

چون بنا سستالدی دیوارونک توکولماق چاقیدور

کوجلی یاقار قاریلوق قاری اسر غم صرصری

نیجه یوز چین توشمسونک یوزقه پوزولماق چاقیدور

کس تعلق جسم خاکیدن بودور کلدی اجل

جان شیرینم بو سوزکچدن سوزولماق چاقیدور

روزکار ایلن مدارا قیل بیر ایکی کون داخی

چوق چکشمه ای بنم عمرم اوزولماق چاقیدور

عمر کچدی جان شیرینم کچنمه تلخکام

کام اوزوندن آل که بوستانک پوزولماق چاقیدور

خلق عالم ایچره واعظ چوق مکرر اولمشوز
باشه کل ای عمر باشلردن ساولماق چاقیدور

SEÇMƏ BEYTLƏR: 2

رخنده باده‌دن یارک که آب و تاب اولور پیدا»
درونمده بنم بر معدن سیماب اولور پیدا

خیال حلقۀ زلفکله اشکم دوشسه دریایه
«زمان حشره دک کرداب بر کرداب اولور پیدا

Ruxunda bādədən yārıŋ ki āb u tāb olur peydā
Dərūnumda bənim bir mə‘dən-i sîmāb olur peydā

Xəyāl-i halqa-yı zülfüŋlə əşkim düşsə dəryāya
Zamān-ı həşrə dək girdāb bər girdāb olur peydā

Nābî
(Urfa: 1642- İstanbul: 1712)

SEÇMƏ BEYTLƏR: 1

(özgün yazımı, çevriyazısı, açıqlama)

هر کورن عیب ایتدی آب دیدۀ کریانمی»
ایلدم تحقیق کورمش کمسه یوق جانانمی

چوق چقرمه کوکلره فریادم ای کافر صقین
«اینجنور ناکه مسیحا ایشیدوب افغانمی

Hər görən ‘eyb etdi āb-ı dîdə-yi giryānımı
Eylədim təhqîq görmiş kimsə yoq cānānımı

Çoq çıqarma göklərə fəryādım ey kāfir, saqın
İncinür nā-gəh Məsîhā eşidüb əfğānımı!

(Füzūlî)

Nədim’dən Bir Qəzəl

(Özgün əlyazmasından köçürməlik)

عشقه دوشدی جان و دل مفت جوانان اولدی هب»
صبر و طافت مصرف چاک کریبان اولدی هب

اچمش اولدم سینه‌سن بر کرّه آرام سکون
سینه‌ ده بیلمم نه حالتدر کریزان اولدی هب

خالی کافر زلفی کافر چشمی کافر الامان
سربسر اقلیم حسنک کافرستان اولدی هب

کردنندن سینه‌سندن بوسه‌لر ایتمشدی وعد
جمله‌سندن نیلیم کافر پشیمان اولدی هب

بر نزاکتله آچوب فس کوشه‌سندن پرچمن
شویله کوسترمشکه کیم کوردیسه حیران اولدی هب

شیوۀ رفتاری همشیرکمی اوکرتدی سکا
هر سوزک شیرین زبانم جانمه جان اولدی هب

"سن دیمش‌سنکم کیمک دردیله کریاندر "ندیم
«هب مروّتسز سنک دردکله کریان اولدی هب

***